# 16 Youtube

Ik vond het erg leuk deze filmpjes toe te voegen. Het is een keuze uit materiaal dat ik al eerder op Youtube vond. Wanneer de bibliotheek in 2009 een literatuurpagina op de site ontwikkelt, is het natuurlijk een heel aardige verrijking om aan allerlei literair nieuws filmpjes te koppelen.

# 16 De dood van Leo Tolstoj

Als jongen in Nijmegen zag ik op 'n avond volkomen onverwacht Tolstoj over het tv-scherm lopen,- lange baard, in Russische kaftan, lange smalle hand achter de riem om zijn middel, laarzen aan. Dit filmpje gaat over het dramatische vertrek van Tolstoj. Hij wilde weg van de rijkdom van zijn landgoed Jasnaja Poljana. Hij kwam niet ver. In een huisje bij de spoorweg overleed hij enkele dagen later. Zijn vrouw buiten aan het raam, ze mocht niet binnenkomen van hem. Dit was toentertijd allemaal wereldnieuws. Op het eind zie je weer die prachtige beelden van de oude Tolstoj, wandelend en paardrijdend.

# 16 De enige bewegende beelden van Louis Couperus!

Enkele jaren geleden, bij Zomergasten, liet K.Schippers dit filmpje zien. Het was opgeduikeld uit het archief van het Bioscoopjournaal. Het filmpje (stom) was gemaakt bij de viering van de 60ste verjaardag van Couperus,bij Kleiweg in Den Haag,in 1923. Enkele maanden later stierf hij vrij onverwacht in zijn nieuwe huis in De Steeg. Zomergasten had de beelden laten zien aan F.L. Bastet, de biograaf van Couperus, en hem daarbij gefilmd. Dat was kostelijke televisie: het gezicht van Bastet bij het zien van zijn levenslange fascinatie... Ook haalden ze er een liplezer bij: wat had Couperus gezegd? Dat was niet zo bijzonder: "Laten we nu maar naar binnen gaan, het wordt tijd".

# 15 podcast

Nou, dat was een heel gedoe! Podcasts genoeg, maar het was erg moeilijk iets te vinden dat interessant was, eerlijk gezegd. De gekozen podcast is op dit moment in ontwikkeling (dat zagen we na installatie) maar ze bevat een heel plezierige breedte aan onderwerpen!

# 14 IM

Even een aardige chat met Lieke,- beetje bevreemdend omdat ze 1.5 meter van me af zat (zit).

# 13 online 'kantoor'-toepassingen

Het document dat ik koos kan niet zonder enige toelichting! Ik koos deze liefdesgedichten eens voor Jeske Boemaars (communicatie). Zij had een gedicht nodig voor een cadeautje voor de Raad van Toezicht. Ik meen dat ze Gorter koos en dat Henriëtte de Kok het gedicht heeft voorgedragen...

# 11 + 12 wiki's

Ik vond het wel interessant even goed te zien hoe bijvoorbeeld Wikipedia werkt. Om te laten zien dat ik ook wel ooit mijn kamer verlaat, heb ik een stukje over Australië geschreven. Daar heb ik een nieuwe pagina voor gemaakt in de folder 'Overige favorieten'. En om nu ook weer niet té ver van huis ter raken, heb ik een stukje over Reve toegevoegd aan 'Favoriete romans'(ook in 'Overige favorieten').
Wiki heeft een enorme toepasbaarheid. Dus: ook voor onze bibliotheek.

Herinnering aan Het Hemelrijk

Nog één keer buig ik terug naar mijn kinderjaren. Ik zit soms met een loep de bijna sepiakleurige foto van de boerderij te bekijken, die bij dit stukje staat. Is het voorjaar, najaar? Als ik wat langer kijk, zie ik mezelf in die verdwenen wereld aan komen lopen, altijd van rechts en dan het tuinpad op. Van rechts, omdat ik, meestal samen met mijn moeder, van het station in Boxtel kwam gewandeld. De magie begon al wanneer we door de oude voetgangerstunnel onder het station liepen, met de in het kunstlicht eindeloos glinsterend oplichtende spikkels in de stenen vloer. Kort daarna gevolgd door de magie van de voetbrug over het spoor: de houten treden, de onder je voeten rammelende brug en daarna de trap naar beneden.

De ouderlijke boerderijen van mijn vader en moeder hadden allebei een naam,- die van mijn vader De Donk en die van mijn moeder Het Hemelrijk. Als je goed kijkt, zie je Het Hemelrijk in reliëf op het rieten dak staan.

Achter het raam links van de voordeur bevond zich de ‘mooie kamer’, zelden gebruikt, met goed geboende meubels, prenten aan de muur en hier en daar wat antiek. Ik herinner me dat we daar ’n keer op een zondagavond aten. Mijn grootouders, ouders, enkele ooms en tantes en een handvol kinderen. Mijn ouders, ooms en tantes moeten, bij nader inzien, nog vrij jong zijn geweest. Het was ergens in de tweede helft van de jaren vijftig.

Aan de muur hing een klok, eerlijk gezegd ouder en mooier dan die van ons. En er hing onder andere een grote, negentiende-eeuwse kleurenlitho, vergelijkbaar met de prent die je hier ziet. Alleen: het jongetje op de prent in Het Hemelrijk leek écht op mij, en dat kun je van het kind op deze prent niet zeggen. Dus stel je voor: een winteravond op Het Hemelrijk, een drukte van belang, de hele familie aan tafel, omringd door het licht en de schaduw van de grote lamp boven de tafel. En in mijn herinnering zie ik dan, vaag in dat licht-en-schaduwspel, dat kind dat een uiterst wankel bruggetje over een peilloos diep ravijn oversteekt, veilig aan de hand van zijn engelbewaarder.

De kamer bevatte over bijna de hele lengte een hoge schouw met daarop een aantal antieke borden. In mijn herinnering lichten ze niet op. Misschien stonden ze zo hoog dat ze buiten het bereik van de lamp vielen. Na de dood van mijn grootouders ging een aantal ervan naar mijn moeder en intussen staat een van die borden bij mij op een kast. Ik heb ooit via een code bij de stempel op de achterkant ontdekt dat het bord, gemaakt door de beroemde Sphinx-fabriek van Petrus Regout in Maastricht, uit 1888 dateert. Mijn Boxtelse oma kocht die borden als jong meisje uit de inboedel van een erfhuis.

Enkele jaren geleden ben ik in de Mijlstraat in Boxtel de plek gaan zoeken waar de boerderij tot ergens in de jaren zeventig stond. Het lukte me niet. Was het na deze bocht, vóór die boom of toch verderop? Ik bleef aarzelen en vertrok onverrichter zake. Aan de Mijlstraat lag nu een industrieterrein genaamd Hemelrijk.

# 10 Delicious

Ik heb enkele van de sites die ik het vaakst raadpleeg via een account toegevoegd aan Delicious. De tags moest ik zelf bedenken. Ik had sites toegevoegd die blijkbaar uniek waren! Dus waren er nog geen tags beschikbaar. Voor het gemak zijn ook de knoppen geïnstalleerd. Vervolgens heb ik een tagwolk gemaakt en die op mijn blog gezet. Naar mijn gevoel ben ik weer ruim voldoende buiten mijn kamer geweest en ik ben erg benieuwd wie mij wil!

#9 Een soort van visie op web 2.0

Intern zou een weblog informatie en ideeën van collega’s kunnen samenbrengen, bijvoorbeeld over literatuur (maar elk relevant onderwerp is bruikbaar). Op die manier kunnen plannen sneller vorm krijgen,- je krijgt dan een soort permanente brainstorm.
Extern werkt eventueel op dezelfde manier: allemaal heel specifieke klankbordgroepjes…

Ik heb alleen nog privé weblog-ervaring opgedaan. Maar ik vermoed dat de mogelijkheden voor persoonlijk gebruik en voor het werk dus dicht bij elkaar liggen. Combinaties van tekst, foto’s en filmpjes, elkaar versterkende elementen, met commentaar en discussie.

23 dingen is voor mij echt een kennismaking met de wereld van de blogs. Ik was er nogal sceptisch over. Kees Fens noemde weblogs digitale toiletten, als ik me niet vergis. Nu zie ik de narcistische kant ervan ook wel. Ik ken ze ook: mensen die in de gewone wereld van het gedrukte woord geen schijn van kans hebben, kraaien via hun weblog hoog van de toren. Maar ik vertrouw erop dat er voldoende mensen met enig onderscheidingsvermogen blijven. Dat is mijn vorm van optimisme!

Maar ik zie nu ook de grote kansen van die blogs: een soort brandpunten van belangstelling, kennis, enthousiasme.

#8 Zoek een van de twee schrijvers...

Ik heb via Generatorblog een aardige bewegende binnenkamerscene gevonden en die gecombineerd met, ja met wie?

# 7 Oisterwijkse impressie

My creation
Originally uploaded by rienvissers

Via Mosaic maker heb ik deze fotocollage gemonteerd. Het is een beetje nostalgisch geworden. Aan de andere kant: mijn grootmoeder van De Donk zou alles meteen herkennen. En voor dit onderdeel van de Reis door mijn kamer is dat voldoende reden. Elk ding is een kraal aan een snoer,- misschien wordt het zo een mooi snoer.

de klok van mijn grootmoeder

De klok die je hier ziet, zal misschien door weinig mensen bijzonder worden gevonden. Maar voor mij is het één van de dierbaarste voorwerpen in mijn kamer. Het is een hangklok, ook wel regulateur genoemd. De klok was van mijn grootmoeder van vaders zijde. Via mijn vader kwam de klok bij mij.

Mijn grootmoeder, weduwe sinds 1929, bewoonde met haar gezin De Donk, een grote achttiende eeuwse boerderij aan de Hoevenseweg, vroeger Berkel-Enschot, tegenwoordig Oisterwijk. ‘Donk’ is een hoogte nabij een moeras.

Op 5 juni 1932 werd mijn grootmoeder vijftig jaar. Ze kreeg toen van haar zussen deze klok. Enkele jaren geleden ontdekte ik aan de binnenkant op het uurwerk deze inscriptie:

J. Ketelaars
20-6-32
verkocht.

De familie Ketelaars heeft nog steeds een horlogerie in Moergestel, Rootven 47. En daar zijn die oudtantes dus geweest. Maar waarom mijn grootmoeder die klok niet op haar verjaardag kreeg, maar een paar weken later, weet ik niet.



Mijn grootmoeder stierf toen ik drie was, in 1954. Ik heb enkele vage herinneringen aan haar. De eerste jaren van mijn leven woonden wij in een houten huisje vlakbij De Donk. Er liep een smal paadje tussen het huis en de boerderij en ik dribbelde daar overal rond. Zo gaat het verhaal dat ik een keer De Donk binnenkwam met een boeket bloemen voor mijn grootmoeder, dat zijzelf kort ervoor op de mestvaalt had gegooid. Maar daar kan ik me niets van herinneren.

Na de dood van mijn grootmoeder ging de klok naar mijn vader. Vanaf toen was het ‘papa’s klok’. Het slagwerk geeft een mooi, vol geluid. Als klein kind stond ik omhoog te kijken naar die klok. Wanneer ze dan sloeg, dacht ik altijd dat ze, al slaande, even ophield met tikken.

Toen mijn vader in 1988 stierf, ging de klok naar mij. Elke dag denk ik nu wel een keer hoe precies die kinderlijke waarneming van mij was, en hoe fout. En dat je niet alleen kunt afgaan op wat je hoort of ziet.

de klok van mijn grootmoeder

#6 Flickr

We hebben eerst kennisgemaakt met deze voor mij helemaal nieuwe wereld! Ik blijf het heel raar vinden dat die grootmoeder van mij nu over de hele wereld oproepbaar is. Daarna hebben we oude en nieuwe foto's uit mijn bezit op Flickr gezet. Vervolgens zijn die op twee manieren gebruikt: voor een slide-show (!) en... als foto's bij mijn verhaal.

# 4,5 netvibes

Mijn bewaarengel Lieke leidde me langs haarspeldbochten, gapende afgronden en over wankele bruggetjes. Zodoende heb ik nu enige beginnerservaring met netvibes. Het is een nogal algemene selectie geworden: de sites die ik in eerste instantie koos hebben geen van alle een RSS! Maar goed,- ik voer ze straks in op de momenten waarop ze van pas komen in mijn verhalen. En dan maar hopen dat je die verhaaltjes lees- en toonbaar vindt!

Reis door mijn kamer

In 1795 publiceerde de Franse schrijver Xavier de Maistre (1763-1852) het boekje Voyage autour de ma chambre. Maistre was een geruchtmakend schrijver met reactionaire opvattingen. Zijn volledig werk beslaat 15 delen. In 1819 verscheen zijn boek Du Pape, waarin hij de paus zo fel verdedigde, dat deze (Pius VII) er zelf van schrok en er niet erg enthousiast over was. In zijn Voyage laat Maistre zich van een aardiger kant zien. Het boek verscheen in 1995 in het Nederlands.

Van J.M.A.Biesheuvel verscheen in 1984 de verhalenbundel Reis door mijn kamer. Hoewel hij Maistre nergens noemt, lijkt het me ondenkbaar dat hij hem niet kent. Het titelverhaal telt 65 pagina´s en eindigt met de zin:‘Dat is het eind van Reis door mijn kamer, drie bij vier meter’. Biesheuvel doet me hier het excuus aan de hand een tekst van 260 pagina’s te fabriceren. Maar wees niet bang!

In navolging van Maistre en Biesheuvel neem ik je mee op een reis aan de hand van voorwerpen uit mijn kamer. Ik weet nu nog niet precies welke,- we zullen wel zien. Wat is hun geschiedenis, welke associaties roepen ze op, wat hebben ze met mijn leven te maken?

In ieder geval wordt het een selectie en een constructie. Een selectie omdat ik niet alles laat zien, een constructie omdat elk verhaal een constructie is, waar gebeurd of niet. Eén van de dingen die me verbijsteren is de grote aantrekkingskracht van de Waar gebeurd collectie in onze bibliotheek. Mensen overschatten de grens tussen fictie en non-fictie. Om met Reve te spreken:’Wat niet kan is nog nooit gebeurd’.

# 1,2,3 de eerste dingen!

Dit is de allereerste stap richting mijn eigen kamer, maar dan anders. Ik heb voor 't eerst van mijn leven een blog. Ook ik ben benieuwd hoe het gaat worden!